Vandaag schoot er weer door mijn hoofd dat ik een web-log heb waar ik al tijden niets op heb gezet.
Ook de vraag of ik dit uberhaubt nog wil doen, was een van die gedachten.
(t viel me nog mee dat mijn laatste bericht in augustus was, hihi)

Maar ik kwam net op een idee.
Het heeft te maken met het bamboo toetsenbord dat ik vandaag gekocht heb.
Het ziet er uiteraard heel erg ecologisch uit, dat ten eerste.Verder beloofd de verpakking me dat het gezond is (anti-static, radiation control and fatigue relief), groen (natural texture, recycleble, degradable) en zo staan er nog meer mooie woorden. En ik vind het als laatst ook nog leuk dat ik ee toetsenbord van bamboo op mn bureau heb staan. Iets dat je niet snel verwacht.

Maargoed, waarom bracht me dit op een idee..
Ik wil mijn eerste idee van deze web-log wijzigen. Ik wil niet alleen maar leuke, opmerkelijke momenten met jullie delen die me aan het denken zetten. Ik wil een stapje verder.
Ik zou jullie gerichter willen inspireren.
Sinds januari dit jaar heb ik besloten om alleen nog maar tweedehands kleren te kopen. Ik ben geregeld in de kringloop te vinden. Vind het leuk om dingen te maken met de spullen die in huis zijn. Iets verder te denken, maar juist ook te genieten van de kleine dingen.
En daar wil ik het vanaf nu over hebben. Niet dat ik het nu allemaal op een rijtje heb, maar gewoon ter inspiratie.

Ik zou nu al ellenlange berichten kunnen noteren, maar laat het hier even bij.

Nog een grappige anekdote…
Vanmiddag zat ik lekker met mijn sloffen op de bank, thee binnen handbereik, een boek in mijn hand en rustige muziek op de achtergrond.
'Nee'  dacht ik, 'ik ga geen web-log meer bijhouden, het leven is veel meer dan dat!'

Toch lijkt me een combinatie best leuk, en hoop jullie ook!

Tijdens het schoonmaken van mijn kamer kwam dit lied in mij op. Ben tegelijkertijd ook bezig met het opruimen van mijn gedachten. Vandaar dit nummer van de Casting Crowns.

Who am I, that the Lord of all the earth
Would care to know my name
Would care to feel my hurt

Who am I, that the Bright and Morning Star
Would choose to light the way
For my ever wandering heart

Not because of who I am
But because of what You've done
Not because of what I've done
But because of who You're

I am a flower quickly fading
Here today and gone tomorrow
A wave tossed in the ocean
A vapor in the wind
Still You hear me when I'm calling
Lord, You catch me when I'm falling
And You've told me who I am
I am Yours, I am Yours

Who Am I, that the eyes that see my sin
Would look on me with love and watch me rise again
Who Am I, that the voice that calmed the sea
Would call out through the rain
And calm the storm in me

I am Yours
Whom shall I fear
Whom shall I fear
Cause I am Yours
I am Yours

Vanmorgen heb ik buiten ontbeten in de ochtendzon, tegen de hooiberg aan. Lekker in mijn pyjama, mijn slaaphoofd en op blote voeten.

De bananenschil breng ik, na het benuttigen van de vrucht, meteen bij de geiten langs.
In de stal kom ik mijn nichtje van 3 tegen die mijn vader (opa) zoekt. Waarschijnlijk loopt hij ergens de schapen in de wei te voeren.

Samen maken we een rondje over het erf. Ik nog steeds in mijn pyjama en blote voeten. Onderweg verteld ze me dat ze lekker vrij is vandaag. 'Goh, heerlijk, zonder zorgen' dacht ik bij mezelf.
Na een rondje over het erf komen we in de stal, waar we net waren, mijn vader tegen.

Eenmaal terug in de huiskamer, realiseer ik me dat ik nog nooit eerder in mijn pyjama over het erf heb gelopen. In ieder geval niet helemaal aan de andere kant, wat deze keer wel het geval was.
Ondanks het vele schoolwerk, toch genoten van de mooie plek waar ik ben opgegroeid

p.s.
Helemaal vergeten om een mooi boeketje mee te nemen naar amersfoort. Net als de heerlijke aardbeien die nu nog meer smaak krijgen door het zonnetje. Jammer, moet ik het deze week toch doen met de producten uit de supermarkt…

Vanuit mijn stageraam kijk ik hoe de regen zich neerstort op moeder aarde. Ik zie haar snakken naar het beetje water, maar ben ook blij dat ik binnen zit ( heb wel het raam open gezet om de geur die de regen/ damp verspreid het lokaal binnen te laten komen).

Als ik besluit naar huis te gaan, regent het nog steeds. Het aparte is dat ik geen weerstand ervaar om door deze regen te lopen en mijn fiets te pakken. Misschien vind ik het juist wel fijn…
Ik kom verschillende mensen op de fiets tegen met regenpakken, paraplu's, gebogen schouders en een fronsend gezicht.Ik merk op dat ik ook een fronsend gezicht heb, om zo de regen te weren om in mijn ogen te belanden. Het is geen fronsend gezicht omdat ik baal dat de zon niet meer schijnt.

Nee, ik geniet!

Ik zucht een paar keer diep en laat alle dingen die ik van deze dag aan mijn hoofd heb, met de druppels naar beneden vallen. Het helpt. Ik krijg verschillende nummers in mijn hoofd die uitspreken dat het fijn is om bij God te zijn.
Als ik een tunneltje door moet, zie ik daar een grote plas liggen door een verstopte afvoer. Aan de andere kant zie ik een man afremmen en ik hoor hem zowaar afvragen hoe hij aan de overkant komt. Ik geef echter nog een zwieper aan mijn trappers, trek mijn benen omhoog en veroorzaak een supergrote waterval! Wow! Ik had niet verwacht dat deze plas zo diep was. Ik moet hardop lachen en zit voor in ieder geval nog 5 min met een glimlach op mijn fiets.Ik ben de man gepasseerd die nog aan de andere kant van de plas stond. Een glimlach vormt er ook op zijn gezicht als ik door de plas fiets. Ik zie hem denken dat hij blij is dat hij niet naast me fietste. Want hoewel ik zelf droog over kwam (nja bijna), was de gene die naast me zou fietsen helemaal doorweekt geweest.

Verder op mijn fietstocht naar huis, begint het steeds minder hard te regenen tot het droog is. het asfalt  dampt nog na. Een geweldig gezicht! Vooral met de wilde margrieten en klaprozen die in de berm staan.

Mijn gedachten en stress rondom school en stage zijn met de druppels in de grond verdwenen. En een kinderlijk gevoel kruip omhoog. Nogmaals: ik geniet en ben blij dat ik dat kan doen

Gister heb ik een vragenlijst ingevuld voor een student bewegingswetenschappen die een onderzoek deed naar sporten op blote voeten.

Ik vind het vaak prettig om lekker op m’n blote voeten te lopen. Maar dan moet het wel aardig weer zijn.
Vieze voeten? Ach, het zou wat. Vroeger liep ik bij mijn ouders ook vaak op mijn blote voeten over het erf waar allerlei steentjes en rotzooi lagen (tot ergenis van mijn moeder die zichzelf het glas al uit mijn voeten zag halen).

Vandaag voor het eerst sandalen aan. Op de fiets naar mijn stage, gaf dat een heerlijk gevoel! Lekker fris en open. Tijdens de therapien ook lekker op mijn blote voeten gespeeld. Heerlijk.
Toch eigenlijk apart dat het lopen op blote voeten me een gevoel van vrijheid geeft. Ook voel ik me meer flexibel ofzo.

Met een vriendinnetje was ik laatst aan het picknicken in het park. Ook daar weer heerlijk genoten van het wee…op onze blote voeten. (had fotootje toe willen voegen, maar lukt ff niet).

Ik ga nu lekker op de fiets genieten van het weer!

Onze diepste angst,
is niet dat we onmachtig zouden zijn.
Onze diepste angst betreft juist
onze niet te meten kracht.
Niet de duisternis, maar het licht in ons
is wat we het meeste vrezen.
We vragen onszelf af:
Wie ben ik wel om mezelf briljant, schitterend,
begaafd, geweldig te achten.
Maar waarom zou je dat niet zijn.
Je bent een kind van God.
Je dient de wereld niet
door jezelf klein te houden.
Er wordt geen licht verspreid,
als de mensen om je heen,
hun zekerheid ontlenen aan jouw kleinheid.
We zijn bestemd om te stralen,
zoals kinderen dat doen.
We zijn geboren om de glorie Gods
die in ons is te openbaren.
Die glorie is niet slechts in enkelen,
maar in ieder mens aanwezig.
En als we ons licht laten schijnen,
schept dat voor de ander de mogelijkheid hetzelfde te doen.
Als we van onze diepste angst bevrijd zijn,
zal alleen al onze nabijheid
anderen bevrijden.

(Afkomstig uit het boek "Return to love", van Marianne Williamson)

@ ‘(Aankomende) Lente
…Sja, het bijhouden van web-logs en het nakomen van de beloftes, is nou niet perse mijn sterkste kant…

Genieten jullie ook steeds meer van het zonnetje dat zijn gezicht laat zien?
Vandaag had ik op mijn stage het raam open waar de zon naar binnen scheen en dat was gewoon echt warm!
Het ruikt ook anders buiten. Wat het precies is weet ik ook niet, maar het zal een combi zijn van het groen dat begint te groeien, de opkomende lente bloemen… door de warmte gaat alles gewoon meer ruiken. En de fluitende vogeltjes helpen ook wel bij het gevoel.
Trouwens, zaterdag is de dag dat de lente officieel ingaat. En wel om 18.32 (als ik mijn agenda moet geloven).

Wat ik me vandaag zat te bedenken is dat het verlangen naar de lente en zomer haast nog fijner is dan werkelijk in de lente en zomer zijn.
Ik bedacht het me toen ik achter dat open raam stond op mijn stage. Als het lente is, is het vanzelfspreken dat de vogeltjes fluiten, de bloemetjes gaan bloeien en de lammetjes gaan dartelen, want het is niet voor niets lente.
Maar als de lente nog in aantocht is en dit is te ruiken, voelen, etc…. Dan gaan mijn gedachten verder fantaseren over een picknick in het weiland of een fiets tochtje waarbij je de zon op je gezicht voelt branden.

Natuurlijk zal ik op de momenten dat ik die dingen werkelijk ga doen ook echt genieten! Maar het verlangen is ook mooi!

Ik heb alweer veel onderwerpen die ik graag wil bloggen. Jullie houden dus nog wat tegoed.
Maar zoals de lente al vast een tipje van de sluier ligt deze dagen, zal ik alvast de oorspronkelijke aanleidingen van mijn te delen momenten met jullie delen:

>Een voobij fietsende moeder en dochter:
kindje: "Mam, de wind duwt me zo….!"
moeder: "ja, stoute wind he"
kindje: "….Wind, Ga Weg!!!"

>Een man loopt voorbij terwijl ik op de stoep mijn fietsband aan het pompen ben en maakt de volgende opmerking:
" Tja, hoop geeft leven"

>Als ik op de fiets door de wind vooruit wordt geduwt naar mijn ouderlijk huis, komt de gedachte in mijn op dat God het is die mij voortbeweegt.

> De geur van de lente doet me, in de achtertuin van school, afvragen waarom ik lente associeer met ‘(nieuw) leven’  en de winter niet.

Oei, hierboven staan allemaal scriptische omschrijvingen, ben benieuwd waar je aan denkt als je het leest.
De komende tijd wil ik per ‘zin’ meer uitleg over geven van mijn ideeen en visies
Tot snel

What if we give to each other,
without expecting anything in return.

Will it make a difference?

What if we stop thinking of ourselves,
and begin to think of others.

How will things change?

Heb je dat ook wel eens…
Van die dagen dat je weet dat je lekker aan de slag kunt, maar dat je daar absoluut niet de motivatie voor kan vinden en alsmaar dingen voor je uitschuift.
Aan de ene kant vind ik het geen probleem om aan het werk te gaan/ verslagen te schrijven. Mja aan de andere kant vind ik het heerlijk om te relaxen.
Dat heb ik gister bijvoorbeeld gedaan. Maar daardoor verschuiven de verslagen van die dag naar deze dag, en deze dag komen we weer nieuwe bij (het gaat om observatieverslagen van mijn stage).

Eigenlijk hoop ik dat, door dit op te schrijven, ik de motivatie weer vind om aan de slag te gaan.
De voldoening is des te groter als ik het werk af heb en dan (extra) kan genieten.
Zoals bijvoorbeeld van de sneeuw die buiten zacht naar beneden dwarrelt.

Helaas komen dit soort momenten maandelijks terug. Als ik uit zo’n moment ben, dan neem ik me voor om het niet nog eens te krijgen of beter aan te pakken.
Maar hoe kan het dan toch dat dat uiteindelijk niet gebeurd? Ze zouden er eens onderzoek naar moeten doen! Als dat nog niet gebeurt is tenminste.
Ik ga het niet doen, want er ligt nog een ‘stapel’ woorden op me te wachten die tot een verslag gemaakt willen worden.